Mijn Kerk, Mijn Levensbron!

Het is alweer een halfjaar geleden dat het boek Mijn Kerk, Mijn Levensbron! door Michel Bongers verscheen.
In dit rijk geïllustreerde boek worden de zeven kerken van Parochie De Levensbron nog eens in woord en beeld beschreven. De geschiedenis komt aan bod, maar ook het religieuze erfgoed dat zich in deze geloofshuizen bevindt. Daarnaast vertellen per parochiekerk twaalf parochianen over de speciale band met 'hun kerk'. Zo ook Lian, onze voorzitster en Albert, oud lid en vast lid van het viering voorbereidingsgroepje.

'Je mag best weten dat ik gehuild heb toen ik een paar jaar geleden te horen kreeg dat de Martinuskerk gesloten ging worden. Ik ben met deze kerk vergroeid. Op mijn zevende werd ik lid van het kinderkoor en op mijn elfde ging ik naar Jongerenkoor Remember. Inmiddels ben ik ook de voorzitter. Toen de mededeling kwam dat deze kerk ging sluiten, was ik bang dat dat ook het einde zou betekenen van Remember. Gelukkig is dat niet zo. Remember is nu het jongerenkoor van De Levensbron en dat biedt nieuwe kansen. Waar w altijd Gendts georiënteerd waren, opereren we nu parochiebreed. Wat betekent dat we voor een nieuw en breder publiek gaan optreden en hopelijk komen er nieuwe koorleden uit de verschillende plaatsen bij. Dat lijkt me een leuke ontwikkeling. Ik woon en studeer in Nijmegen, maar kom elke week met de fiets of de bus naar Gendt voor de koorrepetities. Ik zou ook bij een jongeren- of studentenkoor in Nijmegen kunnen zingen. Maar het voelt als "thuiskomen" als ik in de Gendtse kerk samenkom met de andere koorleden. Het is zo vertrouwd. Daarom doet het me ook zo veel dat het einde van deze kerk nadert. Inmiddels ben ik wel over de eerste emotie heen. We weten al een tijdje dat De Levensbron vijf van de zeven kerken moet sluiten voor de weekendliturgie en daar stel je je op in. De kerk van Huissen-Stad, het Eucharistisch Centrum, s ook al een beetje "mijn kerk" geworden. Ik zie in ieder geval veel kansen voor de nieuwe parochie. Ik zit ook in Denktank 20+. Dat is een jongerengroep van De Levensbron en wij proberen onder andere ideeën aan te dragen om jongeren bij de kerk te betrekken. Er gebeuren namelijk veel mooie dingen in en rond de kerk' Lian Oppers.

'De Gendtse Martinuskerk is geen kerk met pracht en praal. Integendeel, het is in feite een bescheiden, schare kerk. Dat bevalt me. Hoe eenvoudiger een kerk, hoe beter het is. Ik vind namelijk dat het geld dat besteed wordt aan beelden, schilderijen en allerlei andere religieuze kunstobjecten, beter besteed kan worden aan de armen. Volgens mij heeft Jezus dat ook proberen duidelijk te maken: richt je op de minder bedeelden in de samenleving en zorg daarvoor. Als ik bijvoorbeeld in Italië een kerk binnenstap die heel rijk is uitgedost dan krijg ik daar altijd een onbehaaglijk gevoel bij. Gelukkig heeft Gendt dat niet. Binnen de kerk heeft het jongerenkoor me ook altijd geboeid. Zelf zingen kon ik niet, vond ik. toen mijn vrouw vanuit Den Haag hierin Gendt kwam wonen, wilde zij wat meer mensen leren kennen en binding krijgen met het dorp Ik heb haar toen bij het jongerenkoor geïntroduceerd, maar kreeg zelf ook meteen een muziekklapper in de hand gedrukt. Hebt bleek een heel sociale en fijne groep jongeren, waarmee ik mijn tweede jeugd heb beleefd. Inmiddels zing ik niet meer in het jongerenkoor, maar ik help nog wel met de voorbereidingen voor de vieringen. Dat geeft me voldoening omdat je van de vieringen dan iets leuks, iets bijzonders kunt maken. Ik probeer namelijk te leven volgens het motto "bemin elkaar zoals je jezelf bemint". Ik kan ontzettend slecht tegen boze mensen. Het zit totaal niet in me om boos te worden. Het klinkt misschien idealistisch, maar als iedereen elkaar wat meer zou beminnen dan zou het er in de wereld heel wat vrediger aan toegaan. En via mijn inbreng probeer ik dat uit te dragen.' Albert van Driel.